Τσβετάν Τοντόροφ
Με μια ματιά
| Στα βουλγαρικά | Цветан Тодоров |
|---|---|
| Γέννηση | 1 Μαρτίου 1939, Σόφια |
| Θάνατος | 7 Φεβρουαρίου 2017, Παρίσι |
| Οικογένεια | Γιος του βιβλιογράφου Τοντόρ Μπόροφ· αδελφός του φυσικού Ιβάν Τοντόροφ |
| Υπηκοότητα | Βουλγαρική· γαλλική από το 1974 |
Πηγή: Wikipedia: Tzvetan Todorov; Wikipedia (στα βουλγαρικά): Цветан Тодоров1,2
Οι δύο Βικιπαίδειες περιγράφουν διαφορετικά τις σπουδές του. Η αγγλική αναφέρει ότι πήρε μεταπτυχιακό στη φιλολογία από το Πανεπιστήμιο της Σόφιας το 1963, ξεκίνησε διδακτορικό υπό τον Ρολάν Μπαρτ το 1966 και έλαβε το doctorat ès lettres το 1970. Η βουλγαρική γράφει ότι αποφοίτησε το 1961, πήγε στο Παρίσι με υποτροφία το 1963 και υπερασπίστηκε τη διατριβή του υπό τον Μπαρτ το 1970.1,2
Στρουκτουραλισμός και ποιητική
Ο Τοντόροφ έγινε διευθυντής ερευνών στο CNRS, το γαλλικό εθνικό κέντρο ερευνών, το 1968. Το 1970 συνέβαλε στην ίδρυση του περιοδικού «Poétique», του οποίου ήταν συνδιευθυντής έως το 1979, και μαζί με τον Ζεράρ Ζενέτ επιμελήθηκε τη σειρά λογοτεχνικής θεωρίας «Collection poétique» των εκδόσεων Seuil έως το 1987. Η αγγλική Βικιπαίδεια θεωρεί σημαντικότερη συμβολή του στη θεωρία της λογοτεχνίας τον ορισμό του φανταστικού στην «Introduction à la littérature fantastique» (1970): ένα γεγονός που μοιάζει υπερφυσικό και αφήνει τον αναγνώστη να διστάζει ανάμεσα σε φυσική και υπερφυσική εξήγηση.1,2
Ιστορία, μνήμη και ο άλλος
Από τη δεκαετία του 1980 ο Τοντόροφ στράφηκε στην ιστορία των ιδεών και στα ηθικά ζητήματα. Στα βιβλία του περιλαμβάνονται, με τους αγγλικούς τίτλους τους, τα «The Conquest of America: The Question of the Other» (1982), «Facing the Extreme» (1991) για την ηθική ζωή στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, «Voices from the Gulag: Life and Death in Communist Bulgaria» (1999) για τα στρατόπεδα της κομμουνιστικής Βουλγαρίας, «Hope and Memory» (2000), «In Defence of the Enlightenment» (2009) και «The Inner Enemies of Democracy» (2014).1
Το 2008 η κριτική επιτροπή του βραβείου Πρίγκιπα των Αστουριών για τις κοινωνικές επιστήμες, συνεδριάζοντας στο Οβιέδο, του απένειμε ομόφωνα το βραβείο. Σημείωσε ότι το έργο του είχε μεταφραστεί σε 25 γλώσσες και έγραψε ότι «ο Τοντόροφ αντιπροσωπεύει το πνεύμα της ενότητας στην Ευρώπη, ανάμεσα στη Δύση και την Ανατολή, και τη δέσμευση στα ιδανικά της ελευθερίας, της ισότητας, της ένταξης και της δικαιοσύνης».3
Δεσμοί με τη Βουλγαρία και προσωπική ζωή
Κατά τη βουλγαρική Βικιπαίδεια, ο Τοντόροφ πέρασε τα πρώτα 23 χρόνια της ζωής του στη Βουλγαρία, πήρε τη γαλλική υπηκοότητα το 1974 και σε συνέντευξη σε βουλγαρική εφημερίδα το 2008 χαρακτήρισε τον εαυτό του ταυτόχρονα Βούλγαρο και Γάλλο. Το Πανεπιστήμιο της Σόφιας τον ανακήρυξε επίτιμο διδάκτορα το 1988. Παντρεύτηκε πρώτα την ερευνήτρια Μαρτίν βαν Βέρκενς και στη συνέχεια την Καναδή μυθιστοριογράφο Νάνσι Χιούστον, με την οποία απέκτησε δύο παιδιά. Πέθανε στο Παρίσι στις 7 Φεβρουαρίου 2017 έπειτα από νευροεκφυλιστική νόσο.1,2
Πηγές
- Wikipedia: Tzvetan Todorov
- Wikipedia (στα βουλγαρικά): Цветан Тодоров
- Princess of Asturias Foundation: 2008 jury minutes
Τα γεγονότα ελέγχθηκαν 10 Νοεμβρίου 2026. Συντάχθηκε από την InvestBulgaria για γενική ενημέρωση.