Μετάβαση στο περιεχόμενο
Παλιά δερματόδετα βιβλία, ένα μελανοδοχείο και ένα σφραγισμένο γράμμα σε σπίτι-μουσείο της εποχής της Αναγέννησης
Nikola Vaptsarov in 1936

Διάσημοι Βούλγαροι

Νικολά Βαπτσάροφ

Ο Νικολά Βαπτσάροφ (Nikola Vaptsarov, 7 Δεκεμβρίου 1909 – 23 Ιουλίου 1942) γεννήθηκε στο Μπάνσκο, εκπαιδεύτηκε ως μηχανικός πλοίων στη Βάρνα και εργάστηκε ως θερμαστής και μηχανικός. Η συλλογή του «Τραγούδια της μηχανής» (1940) ήταν η μόνη που εκδόθηκε όσο ζούσε. Καταδικάστηκε σε θάνατο για αντικυβερνητική δράση στη διάρκεια του πολέμου και εκτελέστηκε στη Σόφια το βράδυ της 23ης Ιουλίου 1942.

Ενημερώθηκε Οκτώβριος 2026 · Τα γεγονότα ελέγχθηκαν 10 Νοεμβρίου 2026

Φωτογραφία: Άγνωστος δημιουργός, Κοινό κτήμα, μέσω Wikimedia Commons

Έτος έκδοσης των «Τραγουδιών της μηχανής», του μόνου βιβλίου του που εκδόθηκε όσο ζούσε
19401,2
Έτος έκδοσης των «Τραγουδιών της μηχανής», του μόνου βιβλίου του που εκδόθηκε όσο ζούσε
Χρόνια στη Ναυτική Σχολή Μηχανικών της Βάρνας
1926–322
Χρόνια στη Ναυτική Σχολή Μηχανικών της Βάρνας
Έτος κατά το οποίο η Ναυτική Ακαδημία της Βάρνας πήρε το όνομά του
19491
Έτος κατά το οποίο η Ναυτική Ακαδημία της Βάρνας πήρε το όνομά του

Νικολά Βαπτσάροφ

Με μια ματιά

Με μια ματιά
Στα βουλγαρικά Никола Йонков Вапцаров
Γέννηση 7 Δεκεμβρίου 1909, Μπάνσκο
Θάνατος 23 Ιουλίου 1942, Σόφια (εκτελέστηκε)
Γνωστός για «Τραγούδια της μηχανής» (1940)· ποιήματα όπως «Πίστη» και «Αποχαιρετισμός»
Επάγγελμα Μηχανικός πλοίων, θερμαστής και μηχανικός

Πηγή: Wikipedia: Nikola Vaptsarov; Wikipedia (στα βουλγαρικά): Никола Вапцаров1,2

Μπάνσκο, Βάρνα και το εργοστάσιο

Ο Βαπτσάροφ γεννήθηκε στο Μπάνσκο, που τότε ανήκε ακόμη στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ο πατέρας του, Γιόνκο Βαπτσάροφ, συμμετείχε στο βουλγαρικό εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα στη Μακεδονία και η μητέρα του, Έλενα, είχε σπουδάσει στο Αμερικανικό Κολέγιο του Σαμοκόβου. Μετά το γυμνάσιο στο Ράζλογκ σπούδασε από το 1926 έως το 1932 στη Ναυτική Σχολή Μηχανικών της Βάρνας και τον Απρίλιο και Μάιο του 1932 ταξίδεψε με το πλοίο «Μπουργκάς» στην Κωνσταντινούπολη, την Αμμόχωστο, την Αλεξάνδρεια, τη Βηρυτό, το Πορτ Σάιντ και τη Χάιφα.1,2

Στη συνέχεια εργάστηκε σε εργοστάσιο στο Κοτσερίνοβο, πρώτα ως θερμαστής και έπειτα ως μηχανικός, και οργάνωσε ερασιτεχνικό θέατρο, για το οποίο έγραφε και στο οποίο έπαιζε. Παντρεύτηκε την Μπόικα Βαπτσάροβα· ο γιος τους Γιόνκο αρρώστησε και πέθανε σε μικρή ηλικία. Το 1936, μετά από ένα ατύχημα, απολύθηκε και μετακόμισε στη Σόφια, όπου για πολύ καιρό δεν έβρισκε δουλειά.2

Τα «Τραγούδια της μηχανής» και η δίκη

Τα «Τραγούδια της μηχανής» κυκλοφόρησαν το 1940 με το όνομα Νικολά Γιόνκοφ. Ήταν η μόνη συλλογή που εξέδωσε· τα ταξιδιωτικά του κείμενα, τα διηγήματα, η κριτική, τα παιδικά ποιήματα και ένα θεατρικό έργο εκδόθηκαν κυρίως μετά τον θάνατό του. Τον Νοέμβριο του 1940, κατά τη λεγόμενη δράση Σόμπολεφ για σύμφωνο με τη Σοβιετική Ένωση, συγκέντρωσε υπογραφές στο Μπάνσκο. Συνελήφθη, εκτοπίστηκε στο Γκόντετς και αθωώθηκε από το δικαστήριο.1,2

Μετά την επίθεση της Γερμανίας στη Σοβιετική Ένωση το 1941 συμμετείχε στην παράνομη αντίσταση του τότε απαγορευμένου Βουλγαρικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Συνελήφθη τον Μάρτιο του 1942, δικάστηκε από το στρατοδικείο της Σόφιας από τις 6 Ιουλίου και στις 23 Ιουλίου 1942 καταδικάστηκε σε θάνατο βάσει του Νόμου για την Προστασία του Κράτους. Εκτελέστηκε το ίδιο βράδυ στο σκοπευτήριο της φρουράς της Σόφιας μαζί με άλλα μέλη της αντίστασης. Μετά το 1944 αμνηστεύτηκε μετά θάνατον.1,2

Οι πηγές διαφέρουν ως προς το πόσοι εκτελέστηκαν μαζί του. Η αγγλική Βικιπαίδεια αναφέρει έντεκα ακόμη, ενώ η βουλγαρική κατονομάζει πέντε: Αντόν Ιβάνοφ, Αντόν Ποπόφ, Πέταρ Μπογκντάνοφ, Γκεόργκι Μίντσεφ και Ατανας Ρομάνοφ.1,2

Το μακεδονικό ζήτημα

Η ταυτότητα του Βαπτσάροφ ερμηνεύεται διαφορετικά στη Βουλγαρία και στη Βόρεια Μακεδονία. Η αγγλική Βικιπαίδεια τον περιγράφει στα τελευταία χρόνια της ζωής του ως Μακεδόνα εθνικιστή και κινητήρια δύναμη του φιλοκομμουνιστικού Μακεδονικού Λογοτεχνικού Κύκλου στη Σόφια, που προωθούσε την ιδέα ενός μακεδονικού έθνους και γλώσσας. Η βουλγαρική Βικιπαίδεια σημειώνει ότι εκδήλωνε βουλγαρική εθνική συνείδηση, ότι επηρεάστηκε έντονα από τη θέση της Κομιντέρν για το Μακεδονικό του 1934, και παραθέτει την έκθεσή του προς τον κύκλο του 1938: «Είμαστε Μακεδόνες…»1,2

Και τα δύο άρθρα σημειώνουν ότι έγραφε στην κοινή βουλγαρική γλώσσα και ότι στις καταθέσεις του στην αστυνομία αυτοπροσδιοριζόταν ως Βούλγαρος. Στη Βόρεια Μακεδονία θεωρείται εθνοτικά Μακεδόνας. Η αγγλική Βικιπαίδεια παραθέτει τη σλαβολόγο Γιολάντα Σουγιέτσκα (Jolanta Sujecka): «Ο Βαπτσάροφ ανήκει στη βουλγαρική λογοτεχνία, και όχι μόνο λόγω της βουλγαρικής γλώσσας των ποιημάτων του. Η βουλγαρική διάσταση της ταυτότητάς του, όπως και η μακεδονική και η οικουμενική – διεθνής, είναι μέρος της πολυεπίπεδης συνείδησής του.»1,2

Οι πηγές διαφέρουν ως προς τη χρονολογία αυτής της κατάθεσης. Η αγγλική Βικιπαίδεια την τοποθετεί την άνοιξη του 1941, μετά την είσοδο των βουλγαρικών στρατευμάτων στη Μακεδονία, ενώ η βουλγαρική το 1940.1,2

Μνήμη

  • Το 1949 η Ναυτική Ακαδημία της Βάρνας μετονομάστηκε σε Ναυτική Ακαδημία Νικολά Βαπτσάροφ.
  • Το 1952 άνοιξαν μουσεία αφιερωμένα σε αυτόν στο Μπάνσκο και στη Σόφια.
  • Του απονεμήθηκε μετά θάνατον διεθνές βραβείο ειρήνης, το οποίο παραδόθηκε στη μητέρα του, Έλενα, στις 3 Δεκεμβρίου 1953.
  • Η κορυφή Vaptsarov Peak στην Ανταρκτική πήρε το όνομά του.

Πηγή: Wikipedia: Nikola Vaptsarov; Wikipedia (στα βουλγαρικά): Никола Вапцаров1,2

Πηγές

  1. Wikipedia: Nikola Vaptsarov
  2. Wikipedia (στα βουλγαρικά): Никола Вапцаров

Τα γεγονότα ελέγχθηκαν 10 Νοεμβρίου 2026. Συντάχθηκε από την InvestBulgaria για γενική ενημέρωση.

Επόμενο βήμα

Σχεδιάστε τον χρόνο σας στη Βουλγαρία

Οι περιφέρειες, οι πόλεις και τα θέρετρα, καθώς και οι εταιρείες που μπορούν να σας βοηθήσουν να εγκατασταθείτε, στον κατάλογο της InvestBulgaria.