Μπόρις Χρίστοφ
Με μια ματιά
| Στα βουλγαρικά | Борис Кирилов Христов |
|---|---|
| Γέννηση | 18 Μαΐου 1914, Φιλιππούπολη |
| Θάνατος | 28 Ιουνίου 1993, Ρώμη· τάφηκε στο Κεντρικό Νεκροταφείο της Σόφιας |
| Φωνή | Βαθύφωνος (μπάσος) |
| Γνωστότεροι ρόλοι | Μπόρις Γκοντουνόφ· Φίλιππος Β΄ στον Δον Κάρλο· Μεφιστοφελής στον Φάουστ |
| Οικογένεια | Κουνιάδος του Ιταλού βαρύτονου Τίτο Γκόμπι |
Πηγή: Wikipedia: Boris Christoff; Wikipedia (στα βουλγαρικά): Борис Христов1,2
Από τα δικαστήρια στην Ιταλία
Ο Χρίστοφ γεννήθηκε στη Φιλιππούπολη· παιδί ακόμη μετακόμισε με την οικογένειά του στη Σόφια, στο πατρικό της μητέρας του στην οδό Τσαρ Σαμουήλ 43. Το 1938 πήρε πτυχίο νομικής και άρχισε να εργάζεται ως δικαστικός, ενώ στον ελεύθερο χρόνο του τραγουδούσε στη χορωδία Γκούσλα, στη χορωδία του καθεδρικού ναού Αλεξάντρ Νέφσκι και στην Ακαδημαϊκή Χορωδία. Το 1940 σημείωσε μεγάλη επιτυχία ως σολίστ της Γκούσλα.1,2
Με κρατική υποτροφία έφυγε για την Ιταλία τον Μάιο του 1942 και επί δύο χρόνια μελέτησε το ιταλικό ρεπερτόριο μπάσου με τον βαρύτονο Ρικάρντο Στρακιάρι. Έπειτα πήγε στην Αυστρία, όπου συνελήφθη το 1944 και κρατήθηκε σε στρατόπεδο κοντά στο Φέλντκιρχ ώσπου τον απελευθέρωσαν γαλλικά στρατεύματα τον Μάιο του 1945.1
Μια διεθνής καριέρα
Ο Χρίστοφ έκανε την πρώτη του εμφάνιση στην όπερα ως Κολέν στη Μποέμ στο Ρέτζιο Καλάμπρια στις 12 Μαρτίου 1946. Τα επόμενα χρόνια τραγούδησε, μεταξύ άλλων, στη Σκάλα, στη Φενίτσε, στην Όπερα της Ρώμης και στο Κόβεντ Γκάρντεν. Το 1950 προσκλήθηκε στη Μητροπολιτική Όπερα της Νέας Υόρκης, αλλά του απαγορεύτηκε η είσοδος στις ΗΠΑ βάσει του νόμου McCarran, που απέκλειε πολίτες χωρών του Ανατολικού Μπλοκ. Έκανε το αμερικανικό του ντεμπούτο στην Όπερα του Σαν Φρανσίσκο το 1956, αρνήθηκε τις μετέπειτα προσκλήσεις της Μετ και δεν τραγούδησε ποτέ εκεί.1
Το 1952 στο Παρίσι, μετά από πρόταση του μαέστρου Ισάι Ντόμπροβεν, ερμήνευσε και τους τρεις ρόλους μπάσου σε ηχογράφηση του Μπόρις Γκοντουνόφ: τον Μπόρις, τον Βαρλαάμ και τον Πίμεν. Η ηχογράφηση κέρδισε το Grand Prix du Disque το 1953. Το 1963 ηχογράφησε ξανά την όπερα στο Παρίσι, πάλι και στους τρεις ρόλους, με τη χορωδία της Όπερας της Σόφιας υπό τη διεύθυνση του Αντρέ Κλυιτάνς.1
Πραγματοποίησε ηχογραφήσεις στούντιο οκτώ οπερών και περισσότερων από 200 ρωσικών τραγουδιών. Σύμφωνα με την αγγλική Βικιπαίδεια, ήταν ο πρώτος που ηχογράφησε και τα 63 τραγούδια του Μουσόργκσκι. Ηχογράφησε επίσης ορθόδοξους ύμνους με τη χορωδία του καθεδρικού ναού Αλεξάντρ Νέφσκι στη Σόφια.1
Αντιπαλότητες και εξορία
Εκτός σκηνής ο Χρίστοφ είχε δύσκολες σχέσεις με ορισμένους συναδέλφους. Το 1955 συγκρούστηκε με τη Μαρία Κάλλας κατά τις παραστάσεις της Μήδειας στη Ρώμη, και το 1961 το συμβόλαιό του με τη Σκάλα έληξε μετά από ανοιχτή σύγκρουση με τον Βούλγαρο βαθύφωνο Νικολάι Γκιαούροφ. Η αγγλική Βικιπαίδεια σημειώνει ότι το κομμουνιστικό καθεστώς ήταν τόσο εχθρικό απέναντι στον Χρίστοφ ώστε δεν του επέτρεψε να επιστρέψει στη Βουλγαρία για την κηδεία του πατέρα του.1
Τελευταία χρόνια και μνήμη
Μετά από χειρουργική επέμβαση για όγκο στον εγκέφαλο το 1964, ο Χρίστοφ επέστρεψε στη σκηνή, αν και τη δεκαετία του 1970 οι εμφανίσεις του αραίωσαν. Έδωσε την τελευταία του συναυλία στη Βουλγαρική Ακαδημία της Ρώμης στις 22 Ιουνίου 1986. Πέθανε στη Ρώμη το 1993· η σορός του μεταφέρθηκε στη Σόφια, εκτέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα στον καθεδρικό ναό Αλεξάντρ Νέφσκι και τάφηκε στο Κεντρικό Νεκροταφείο της Σόφιας.1,2
- Το σπίτι του στην οδό Τσαρ Σαμουήλ 43 στη Σόφια είναι μουσείο.
- Στις διακρίσεις του περιλαμβάνονται το Grand Prix du Disque (1953), το βραβείο Edison (1964) και το βραβείο Sonning (1969).
- Ένας βραχώδης κρημνός στο ακρωτήριο Άιτος του νησιού Λίβινγκστον στην Ανταρκτική φέρει το όνομά του.
Πηγή: Wikipedia: Boris Christoff; Wikipedia (στα βουλγαρικά): Борис Христов1,2
Πηγές
Τα γεγονότα ελέγχθηκαν 10 Νοεμβρίου 2026. Συντάχθηκε από την InvestBulgaria για γενική ενημέρωση.