Ελίν Πελίν
Με μια ματιά
| Στα βουλγαρικά | Елин Пелин (Димитър Иванов Стоянов) |
|---|---|
| Γέννηση | Ιούλιος 1877, Μπάιλοβο, κοντά στη Σόφια |
| Θάνατος | 3 Δεκεμβρίου 1949, Σόφια |
| Γνωστός για | Διηγήματα της ζωής στο χωριό· «Η οικογένεια Γκεράκ»· «Γιαν Μπιμπιγιάν» |
| Φέρουν το όνομά του | Η πόλη Ελίν Πελίν· το ακρωτήριο Elin Pelin Point στην Ανταρκτική |
Πηγή: Wikipedia: Elin Pelin; Wikipedia (στα βουλγαρικά): Елин Пелин1,2
Οι πηγές διαφέρουν ως προς την ημερομηνία γέννησής του. Η αγγλική Βικιπαίδεια αναφέρει την 8η Ιουλίου 1877, ενώ η βουλγαρική τη 18η Ιουλίου 1877, σημειώνοντας ότι άλλες πηγές δίνουν την 8η Ιουλίου.1,2
Δάσκαλος, βιβλιοθηκάριος και συντάκτης
Ο Ντιμιτάρ Στογιάνοφ τελείωσε το δημοτικό αλλά όχι τη μέση εκπαίδευση. Το 1895–96 δίδαξε στο γενέθλιο Μπάιλοβο και τον Νοέμβριο του 1897 υπέγραψε για πρώτη φορά ένα κείμενο, τις «Σιωπηλές θλίψεις», με το ψευδώνυμο Ελίν Πελίν. Με τη βοήθεια του ιστορικού της λογοτεχνίας Ιβάν Σισμάνοφ έγινε το 1903 βιβλιοθηκάριος στη βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου της Σόφιας, ενώ από το 1910 έως το 1916 εργάστηκε στην Εθνική Βιβλιοθήκη.1,2
Σπούδασε στη Γαλλία μαζί με τον ποιητή Πέγιο Γιάβοροφ. Εξέδωσε τα παιδικά περιοδικά «Βεσελούσκα» (1908–10) και «Σβετούλκα» και στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο υπήρξε πολεμικός ανταποκριτής. Αργότερα διηύθυνε το σπίτι-μουσείο του Ιβάν Βάζοφ στη Σόφια.1,2
Οι πηγές διαφέρουν ως προς τις χρονολογίες. Κατά την αγγλική Βικιπαίδεια έμεινε στη Γαλλία το 1904–05 και εργάστηκε στο μουσείο Ιβάν Βάζοφ από το 1922· κατά τη βουλγαρική, στάλθηκε στο Παρίσι και στη Νανσί το 1906–07 και ήταν επιμελητής του μουσείου από το 1924 έως το 1944.1,2
Ιστορίες του χωριού
Η γνωστότερη πρόζα του είναι αφιερωμένη στη ζωή των χωρικών. Η νουβέλα «Η οικογένεια Γκεράκ» (1911) αφηγείται τις δυστυχίες μιας αγροτικής οικογένειας που διαλύεται καθώς σβήνουν οι παλιές παραδόσεις· η αγγλική Βικιπαίδεια τη θεωρεί από τα γνωστότερα έργα της βουλγαρικής λογοτεχνίας. Ακολούθησε η νουβέλα «Γη». Άλλα βιβλία του είναι η συλλογή «Πίζο και Πέντο» (1917) και το «Κάτω από το κλήμα του μοναστηριού» (1936), ένας κύκλος φιλοσοφικών διηγημάτων και παραβολών. Κατά την αγγλική Βικιπαίδεια, ο Στογιάν Χρίστοου (Stoyan Christowe) τον αποκάλεσε «κορυφαίο συγγραφέα της Βουλγαρίας».1,2
Η αγγλική Βικιπαίδεια τον κατατάσσει στους εισηγητές της βουλγαρικής παιδικής λογοτεχνίας. Για τους νεαρούς αναγνώστες έγραψε τον «Γιαν Μπιμπιγιάν» (1933) και τη συνέχεια «Ο Γιαν Μπιμπιγιάν στη Σελήνη» (1934). Η «Γη» μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο το 1930 και το 1957 και «Η οικογένεια Γκεράκ» το 1958.1,2
Οι πηγές διαφέρουν ως προς το έτος της «Γης». Η αγγλική Βικιπαίδεια αναφέρει το 1922, ο κατάλογος έργων της βουλγαρικής Βικιπαίδειας το 1928.1,2
Τιμές και τελευταία χρόνια
Το 1940 έγινε τακτικό μέλος της Βουλγαρικής Ακαδημίας Επιστημών και πρόεδρος της Ένωσης Βουλγάρων Συγγραφέων. Κατά τη βουλγαρική Βικιπαίδεια, μετά την 9η Σεπτεμβρίου 1944 παραγκωνίστηκε λόγω της φιλίας του με τον τσάρο Βόρι Γ΄, ενώ κατά την αγγλική απέφυγε να μπει στις μαύρες λίστες. Το 1949, κατά την αγγλική Βικιπαίδεια, τιμήθηκε με χρυσό μετάλλιο για την επιστήμη και την τέχνη. Πέθανε στη Σόφια στις 3 Δεκεμβρίου 1949.1,2
- Η πόλη Ελίν Πελίν, ανατολικά της Σόφιας, φέρει το όνομά του.
- Το ακρωτήριο Elin Pelin Point στην Ανταρκτική πήρε το όνομά του.
- Η βουλγαρική Βικιπαίδεια μετρούσε στα μέσα του 2022 δώδεκα σχολεία με το όνομά του.
Πηγή: Wikipedia: Elin Pelin; Wikipedia (στα βουλγαρικά): Елин Пелин1,2
Πηγές
Τα γεγονότα ελέγχθηκαν 10 Νοεμβρίου 2026. Συντάχθηκε από την InvestBulgaria για γενική ενημέρωση.